मुलुक समृद्ध भएन । नागरिकले स्वदेश मै बसि नङ्ग्रा खियाएर दुई छाक खाने बाताबरण देखिदैन । बेरोजगारी र गरिबी बढ्दै गएको छ । श्रम र श्रमिकको संमान त परै जाओस् श्रम अनुसारको पारिश्रमिक पनि छैन । विकास र समृद्धिका नारा नारामा मात्रै सिमित छन् । पद , पावर र पैसा भएकाले नियम कानुनलाई गुम्राहमा राख्न सक्छ । राजनैतिक आडमा जे गरेपनि हुन्छ । भ्रष्टाचार दिनप्रतिदिन मौलाएको छ । देश यस्तो व्यवस्थाले संचालित छ । यस्तो खालको राज्य व्यवस्थाले गरिब तथा आम नागरिकको हित गर्छ भनेर सोच्नु भ्रममा रहनु हो भनेर बुझ्दा फरक पर्दैन ।

पिछडिएका चपेटामा परेका वर्गको अधिकार र भविस्यको बारेमा कसले सोच्ने ? को बोल्ने ? तपाईहरु मान्नुस वा नमान्नुस हामीले हाम्रो नेतृत्व जसलाई मानेर हिडेका छौँ ती व्यक्तिहरुबाट समाज परिवर्तन हुँदैन । जोकोहि लाइ यि व्यक्तिहरुबाट समाज परिबर्तन किन हुदैन भन्ने लाग्न सक्छ र यस्तो लाग्नु स्वभाविक पनि हो । हामीले जसलाई हाम्रो नेतृत्व नेता मानेका छौँ उसले यो राज्य व्यवस्थाबाट भरपुर फाइदा लिएको छ प्रचुर सम्पत्ति आर्जन गरेको छ उसले यस्तो फलदायी राज्य व्यवस्था विरुद्ध आवाज उठाउला त ? हाम्रो समाज र हाम्रो भविस्यको जिम्मा लिने व्यक्तिहरुले यसरी फाइदा उठाएका छन् यो राज्य संचालन व्यवस्थाबाट ।

यो राज्य व्यवस्था यस्तो सिस्टमले चलाइएको छ, यो सिस्टममा टेकेर लुट्न चाहने हो भने खुन पसिना बगाएर मेहनत गर्नै पर्दैन । तर त्यो लुट्ने सिस्टम सम्म पुग्न राजनीतिक पहुँच हुनुपर्छ । हामी आम नागरिकले राज्यबाट सेवा सुविधा पाउने आशामा राज्यलाई कर, राजस्व तिर्छौँ । विडम्बना भन्नुपर्छ राज्यले नागरिकको सेवा सुविधाको लागि संचालन गरेको कुनै पनि सरकारी निकाय आम नागरिक प्रती जवाफदेही छैन । हरेक सरकारी निकाय लगभग ध्वस्त जस्तै छन् , बेकम्मा छन् । 

राज्यले सरकारी बिद्यालयमा अर्बौं लगानी गर्छ तर उपलब्धि न्यून छ । सरकारी बिद्यालयमा शिक्षाको गुणस्तर झन्झन् खस्केको छ ।  किन यस्तो भएको होला त ? कसरी यस्तो भयो होला ? हामीले जसलाई हाम्रो समाज सुम्पेको छौँ, हामीले जसलाई हाम्रो भविस्य सुम्पेको छौँ, जो हाम्रो नेता हुन् उनीहरुले निजि प्राइभेट बोर्डिङ स्कुल संचालन गर्छन् । आफ्नो रोजिरोटी खोसिने राजनीति पनि कसैले गर्छ ? यो त साधारण उदाहरण मात्रै हो ।

सरकारले गाउँ गाउँ मोटरबाटो जोड्ने भन्यो । हाम्रा नेताहरू मिलेर ग्रुप बनाएर डोजरमा लगानी गरे केही नेताकार्यकर्ताहरु ठेकेदार पनि बने । राज्यलाई राम्रै सँग दोहन गरे । सरकारले जलविद्युतमा लगानी गर्न जोड दियो हाम्रा नेताहरू खोला झोलामा बोकेर हिडे । केही जलविद्युत परियोजनाहरु त राम्रै भए केहिले लाइसेन्स देखाएर नागरिकलाई झुक्याएर गाडी चडेर हिडे । अब सरकारले कृषिमा अर्बौं लगानी गर्दै छ भन्ने सुनेपछि हिजो सम्म जग्गा दलाल गर्ने नेता जि हरु आज नमुना कृषक हुदैछन् । यी नेताहरूको झोलामा हिजोआज कृषि फम छ ।  लाखौं, करोडौं अनुदान बुझ्ने कागजपत्र छन् । यी नेताहरूले सिस्टममा टेकेर राज्यलाई खुल्लेआम लुट्दै छन् ।

यो राज्य व्यवस्थाले आम नागरिकको हित गर्दैन । आम नागरिक जो पीडित छन् , शोषित छन् , चपेटामा पारिएको छ तिनलाई बोल्न नसक्ने गरि जन्जिरले बाँधिएको छ । जसलाई हाम्रो समाज र हाम्रो सन्तानको भविस्य दिएका छौँ तिनले यो राज्य व्यवस्थाबाट भरपुर फाइदा लिएका छन् ती यो राज्य व्यवस्था परिवर्तनको कुरा गर्ने कुरै भएन । समाज बनाउने हो । भावी पुस्तालाई सभ्य समाज दिने हो भने यस्तो खालको प्रवृत्ति भएका नेतालाई बहिस्कार गरौँ । अन्याय सहनु पनि अपराध हो ।